ساماندهی امامزاده عبدالله این وهله با آتش سوزی علوفه های هرز!

به گزارش ایسنا، به دیدن می رسد داستانِ امامزاده عبدالله شهرری فقط به ساماندهی قبرهای قدیمی این امامزاده ختم نشده است؛ وقتی قبرهای تاریخی امامزاده را مادون و رو کردند تا نکند پای مردمی که برای زیارت مردمان قبور می آیند به لبه سنگ قبرها انسداد کند، تصمیم گرفتند قبرستان امامزاده را هم ساماندهی کنند، و کارشان را از پشتِ بنای امامزاده آغاز کردند تا به مرور به قبرها و قطعات پایین نمدار برسند.

داخل این قبرستان سنگ قبرهای تاریخی و قطعاتی هستند که بعضا می قابلیت قدمت موجودی را به صد سال پیش هم نسبت داد، با نشانه ها و طرح هایی که از سال ها قبل رویِ شان نقش امانت اند، ولی دیگر برای هیچ کس اهمیت ندارند.

این امامزاده را یکی از گورستان های معروف تهران می دانند که مدفون شدگان در آن”کمتر” نیستند؛ “عبدالحسین تیمورتاش”، “وحید دستگردی”، “صولت الدوله قشقایی”، “یدالله سحابی”، “شیخ خزعل” یا “مهدی شریعت رضوی” و حتی “توران میرهادی”. آرامگاه های خانوادگی در محوطه این قبرستان – امامزاده هم خود داستان دیگری از سال ها بی توجهی تا امروز دارد و هر سال و پس ازآن از خاتمه هر برف و بوران می توان از وضعیتِ آن ها اسطوره ناتمامی نوشت. هربار چند آرامگاه خانوادگیِ چندصدساله با خاک اندوه آغوش می شوند و هیچ چشمی آن ها را نمی بیند!

حالا و بعد از طرح هایی که تا امروز تاریخچه و نشانه های حصه زیادی از امامزاده عبدالله را از روی زمین پاک کرده اند، به دید می رسد حصه دوم ساماندهی این قبرستان باستانی با آتش زدنِ علف های هرز روی سنگ قبرهای قدیمی در حال اجرایی شدن است.

آتش نه تنها زمین را سیاه و عقل قبرهای باستانی را پهلو اثر حرارت زیاد به شدت دستخوش آسیب می کند، بلکه بخشی از درختانِ باستانی محوطه را نیز بوسیله خاکستر تبدیل می درنگ.

هر چند فداکار از متولیان و مهمانان گاه و بیگاهِ این امامزاده تاریخی آتش کوفتن کاه های هرز را داستانِ تکراری و جاویدان این قبرستان می دانند، ولی به نظر می رسد این موافقت به یکی از برنامه های تقدم دار تو این حیاط تاریخی تبدیل شده که بوسیله مرور می تواند عذر ای برای بی پیرایه کردنِ کاملِ سنگ قبرهای این گورستان بوسیله متولیان آن بدهد.

انتهای پیام